In 2009 veel nieuwe Dirken in Tante Pietje

Ontdirkelijking een krachtig halt toegeroepen

DEN OEVER – Meer dan vijftig Dirken hebben zaterdag de jaarlijkse Dirkendag bezocht. Al voor het aanvangstijdstip, vier uur 's middags, meldden zich de eerste bezoekers. Ze hadden er al bijna een jaar naar uitgekeken. Een Dirk uit Alkmaar zelfs nog langer. “We hebben het er al tien jaar over. We dachten: we moeten nou maar eens heengaan,” zei hij.

De teller bleef zaterdagmiddag steken op 56, maar toen werd er al niet meer zo op gelet. Het vasthouden van de concentratie is een moeilijk punt bij de Dirken. Bij het bureau van inschrijving, dat werd bemand door Dick Burghout en Rooie Dirk (Lont), was het al spoedig een gedrang van jewelste. Maar liefst vijftien nieuwe Dirken werden geregistreerd. Vier daarvan kwamen uit Limmen. Een vader, zijn zoon, zijn neef en diens zoon. Allemaal Dirken de Winter. Dat tikte lekker aan.

Verheugd was het organisatiecomité, of wat daarvoor moet doorgaan, over het grote aantal jonge Dirken. “We kunnen nu wel stellen dat de ontdirkelijking een krachtig halt is toegeroepen. Een aantal jaren geleden nam dit verschijnsel verontrustende vormen aan, doordat ouders meenden zichzelf een zekere status te moeten verschaffen, door de meest vreemde namen aan hun pasgeboren kroost mee te geven. Beseffen ze niet dat zo'n kind zijn hele leven met zo'n kermisnaam moet doen?” aldus één van de Dirken tegen de verzamelde pers.

Het deed hem dan ook deugd, dat al even na vieren de bijna twee jaar oude Dirk Brommer door zijn vader het café in werd gedragen. Vader nam een potje bier, de jonge Dirk kreeg een zak snoep. Even later kwam de eerste wandelwagen het café in. Er bleek een meisje in te zitten: de elf maanden oude Dirkje Kanon uit Hippolytushoef. Even later een nog jongere Dirk, achternaam Alders, uit Wieringerwerf, bijna zeven maanden oud.

Het bureau van inschrijving had het er maar druk mee. “Straks komt er nog een zwangere vrouw binnen, met de melding dat ze een Dirk in haar buik heeft!” verzuchtten de beide Dirken. “Ik heb er nog wel eentje in voorraad,” schaterde een andere Dirk aan de tafel, wijzend op een zeker lichaamsdeel dat we liever onbenoemd laten. “Waarom heb jij je zoon eigenlijk geen Dirk genoemd?” kaatst weer een andere Dirk terug. “Dat heb ik niet bedacht. Dat snap je wel, zeker?”

Er kwam een Jan-Dirk binnen. Twijfelgevalletje, maar hij mocht door van het ontvangstcomité en genoot zeer van zijn eerste Dirkendag. Uit heel Noord-Holland kwamen ze binnen, ook enkele uit Friesland, maar de kroon werd gespannen door een man uit Babberich, een schilderachtig dorpje bij Zevenaar, niet ver van de Duitse grens, in Gelderland. Een record is het niet; er zijn ook al eens Vlaamse en Duitse Dirken binnen geweest.

Eén van de prangende vragen van deze dag was, waar de zangeres Riposke is gebleven. De Polderse Misthoorn luisterde lang geleden een Dirkendag op met een striemend concert, maar niemand weet wat er van haar carrière is geworden. Eén Dirk wist nog te melden, dat hij haar een week later aan de bar had zien zitten in de Flying Dutchman. Ze was daar besteld door een van de stamgasten, maar haar eerste aria beviel de toenmalig eigenaar, wijlen Joop Stoop, zo slecht, dat ze van het podium werd gehaald. “Ik mag niet meer,” treurde ze toen. Dat moet het laatste zijn geweest dat uit haar mond op Wieringen is vernomen.

Onder de 56 Dirken waren er twee van het vrouwelijk geslacht en ook was er een hond bij. Bij die vaststelling werd het boek gesloten en niet lang daarna kwam een einde aan de zesentwintigste Dirkendag op Wieringen.

De jongste bezoeker, Dirk Alders uit Wieringerwerf, met de oudste,
de 83-jarige Dirk Boots uit Heerhugowaard.

Dirk Waal V – hij bezocht de Dirkendag met zijn vader Dirk Waal IV – helpt een handje in het café.
“Wat moet ik hier anders doen?” zei hij.

Een dijk vol Dirken.

Tekst en foto's: Henk Cornelissen (Wieringer courant)©